ملت وقتی میرن سفر دنبال یه چیزایی هستن تا ازش لذت ببرن و شارژ شن.

نمیدونم چرا من توی این موقع ها هم مثه بقیه نیستم.

نگاهم به سفرهم با ملت یکی نیس ، این خیلی بده.

ولی این نگاه رو بعضی وقتا دوس دارم چون توی هر مکانی و هر شهری و ... که میرم به ادماش خوب توجه میکنم.به رفتاراشون، نگاهاشون ، دلخوشی هاشون و ...  .

بعد از این سفر یه چیزی بیشتر از همه توی ذهنم موند.اینکه هرچی از جنوب این کشور به سمت شمالش میرم ادمهاش سردتر میشن و خشک تر.

وقتی رفتارشون رو میبینم با خودم میگم یعنی اینجا هم ایرانه؟ یعنی میشه من برگردم شهرخودمو اون آدمای گرمو و خودمونی رو بازم ببینم؟ آدمایی که جونشون واسه غریبه میره.

با خودم میگم نکنه بعد از اینکه ما از شهرمون دور شدیم دنیا تغییر کرده و همه اینجوری شدن ، بگردم شهرمونو دیگه اون آدمای دوس داشتنی نباشن!!!!

از همه اینا که بگذریم هیچی بهتر از دوست نیس.حداقل من  توی انتخاب دوست شانس آوردم.شمال وجنوب همه خوبن و گرم.

پ.ن:

دارم عاشق این آهنگ میشم

anathema one last goodbye